Derin Bekleyişim

588 kez okunmuş

Derin yıllarım.

Yıllar hayatım.

Hayat duygum.

Duygu aşkım.

Aşk mutluluğum.

Mutluluk özlemim.

Özlem yaram.

Yaram bekleyişim.

Derin BEKLEYİŞİM…

Derin Bekleyişim. Amansız! aynı zamanda da bir o kadar manasız! bekleyişim.

Bir an olsun beklememek, olur da gelir diye hayatının tam ortasından her girene bakmamak nasıl bir duygu acaba? Ya da geceler boyu düşünmemek! Diyorlar ki; “Çağrı bilgisayar başından kalkmıyor. Gecelerin adamı. Sabahlara kadar oturuyor.” Ama bilmiyorlar ki Çağrı uyuyamıyor. Kendisiyle baş başa kalmaktan ne kadar korksada, her gece o yatağa girdiğinde yaka paça kendisiyle kavgaya giriyor. Sorular soruyor, ama hiç bir zaman cevap alamıyor. Ya da aldığı cevaplar onu hiç bir zaman tatmin etmiyor. Bir insan evladı kendinden ne kadar uzağa kaçabilir ki?

Niye ben de herkes gibi önüme bakamıyorum. Bir dostum dün bir şey söyledi. Dedi ki; “Yürüyen adam önüne bakmazsa, ne kadar ilerleyebilir. Sen burda hata yapıyorsun. Hep geçmişte yaşıyorsun. Olanları, yaşadıklarını unut. Yapacaklarına odaklan.” Ne kadar güzel ve kolay söyledi. Ama söylediği kadar kolay olmadı, olmuyor da. Hepten bıraktım kendimi. Amiyane tabiriyle  “Günümü yaşıyorum”, “Günümü gün ediyorum” vs…  Ama yalnız kalınca…Arif Nihat demiş ya;

“Uykuların kaçar geceleri
Bir türlü sabah olmaz
Dikilir gözlerin tavana
Deli eden bir uğultudur başlar kulaklarında
Ne çarşaf halden anlar ne yastık
Girmez pencereden beklediğin aydınlık”

Çok güzel anlatmış halimi ve en acısı bu biçare halimi bir tek yalnızlık paklar. O korktuğum yalnızlık.

İnsanlar içinde yalnız kalmanın yollarını ararken beynim, zaten yalnız olduğumu fark etmişti kalbim. Bilmem kaçıncı ayrılık akşamında, bilmem kaçıncı demini demleniyordu. Tam o sırada bir cümle dökülüyordu ağzımdan;

“BEN BU DÜNYANIN ADAMI DEĞİLİM!”
Biraz gamsız olmak lazımmış bilader!